Eindelijk weer mogen koersen!

Twee weken geleden kreeg ik dan eindelijk ‘groen licht’ van de medische staff van mijn team. Dat betekende dat ik weer mocht gaan koersen. Eindelijk! Ik ben daarom ook gelijk achter mijn laptop gaan zitten om een wedstrijdschema op te stellen. En dat is gelukt. Deze staat ook op onze site (het kan altijd nog iets veranderen).

Ik heb inmiddels al twee wedstrijden gereden in de afgelopen week. De eerste was in Lierde (België) en de tweede was in Duizel.

Lierde

Een eerste wedstrijd is altijd even zoeken naar wat te doen en wat niet te doen. In dit geval had ik mijn lesje geleerd haha. Het was een rondje van ongeveer 9 kilometer met een flinke klim erin. We gingen van start en er werd op een stevig tempo doorgereden in de eerste paar rondes. Ik kwam niet echt in mijn ritme, wat ook helemaal niet gek is, maar het viel een beetje tegen. Ik werd gelost op de klim, maar vocht me terug in naar het peloton. Toen ik terug kwam ging ik voorin in het peloton zitten, want ik wist ‘Als ik niet naar voren ga, ben ik de volgende ronde weer daar gelost’. Het leek eigenlijk wel of ik er door heen kwam. Ik fietste lekker, kon mooi voorin blijven zitten en mee aanvallen. Tot op een bepaald moment. Net voor de top van de klim, een paar rondes verder, kon ik gewoon niet meer. Het was op. Werd gelost en niet meer terug gekomen. Een beetje dubbel, maar terugkijkend naar de wedstrijd had ik me gewoon iets meer gedeisd moeten houden. Ik was te enthousiast.  Lesje geleerd en op naar de volgende.

Duizel

Ik zei vooraf aan de start al tegen mijn ouders ‘Ik ga rustiger beginnen. Even afwachten hoe het gaat en dan hopelijk het spelletje mee gaan spelen’. Zo gezegd, zo gedaan. Ook hier werd er op een stevig tempo doorgereden, maar nu eigenlijk heel de wedstrijd door. Net voor dat het begon te regenen reed er een groepje weg. Ik zat op dat moment op de positie dat ik kon kiezen of ik mee wilde springen of niet. Na snel nagedacht te hebben, waarbij in het achterhoofd afgelopen zaterdag nog zat, ervoor gekozen om niet mee te springen. Mooi voorin blijven zitten. Dat is wat ik deed. Ik begon me steeds beter te voelen, want ik zag, als ik achterom keek naar het peloton, steeds meer meiden lossen. Dit gaf een extra boost. Na ongeveer de helft van de wedstrijd besloot ik om mee te gaan spelen. Wegrijden, mee springen en teruggehaald worden. Korte samenvatting van de tweede helft. We zijn als peloton nooit meer bij de kopgroep gekomen, maar heb nog wel mee kunnen sprinten. Ietsjes verkeerd gepositioneerd, maar dat kan ik alleen maar als les meenemen naar de volgende keer.

Blij om weer terug te zijn. Zeker na zo’n wedstrijd van maandag in Duizel. Dat geeft een goed gevoel. Nog niet in topvorm, maar dat komt nog. Blijven trainen en op naar de volgende!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s