Flanders Ladies Classic

Afgelopen zaterdag reden we de thuiswedstrijd van ploegmaatje Sofie de Vuyst.
Het was een mooi parcours met constant een beetje op en af. Mijn taak was om in de eerste 40 kilometer met de ontsnappingen mee te zitten. Ik zat bij enkele ontsnappingen erbij, maar jammer genoeg lag het tempo te hoog om echt weg te blijven en heb ik hierdoor wat energie verbruikt. Na 40 kilometer begonnen de zwaardere klimmen te komen. Alles brak in groepen, maar dankzij de afzet van Janine en Ann-Sophie wist Sofie in haar eentje weg te komen. Ik zelf kwam in een van de achtervolgende groepen terecht, waardoor de wedstrijd voor mij beslist was. Sofie bleef knap in haar eentje op kop doorrijden, maar het gat werd kleiner. Daardoor heeft een renster de overstap kunnen maken van het peloton naar Sofie. In het peloton wisten Esther en Belle de groep dusdanig te controleren dat de twee koplopers weg bleven en zo konden ze strijden voor de winst. Uiteindelijk werd Sofie knap tweede na 70 kilometer in de aanval te zijn geweest. Belle werd in de sprint van het peloton nog 4e waardoor ze een 6e plaats behaalde.
Het team heeft weer goed laten zien wat samenwerken is!
Ik zelf ben blij dat ik mijn taak uit heb kunnen voeren, maar het is wel jammer dat ik niet weg kon blijven met een groepje, zodat ik de klimmen misschien wel overleeft had en zo nog iets extraโ€™s voor mijn ploegmaatjes kon doen. Maar er komen nog meer wedstrijden en dan lukt het misschien wel!

Zweden ๐Ÿ‡ธ๐Ÿ‡ช๐Ÿ‡ธ๐Ÿ‡ช

Na het EK ben ik zo goed als meteen door gegaan naar Zweden. Er stonden 2 wedstrijden op het programma. De eerste wedstrijd was een ploegentijdrit en de tweede wedstrijd bestond uit een koers over 145 kilometer met +- 30 km aan gravelstroken.

Ploegentijdrit

Op zaterdag 17 Augustus was de ploegentijdrit. Dit was dan ook meteen de eerste ploegentijdrit van het seizoen. We stonden zonder verwachting aan de start maar wisten op een gedeelde 8ste plaats binnen te komen. De tijdrit was vrij hectisch aangezien we nooit met elkaar getraind hadden. Ondanks alles hebben wij ons verbaasd over het resultaat. Mijn overall feeling was super goed. Ik keek al meteen uit naar de wegrit.

Vargarda Road race

De wegrit bestond uit een wedstrijd over 145 kilometer met 30 kilometer aan gravelstroken. Het was een van de zwaarste koersen die ik tot nu toe heb gereden. Na 30 kilometer reed er een groep weg waarbij een ploeggenote van mij bij zat. Maar vanaf dat moment was de koers dan ook echt geopend. Er werd volle bak een achtervolging ingezet. Ik kan mij dan ook geen moment in de wedstrijd meer herinneren dat het rustig aan ging. Het ging vooral om het blijven vechten voor je positie. In de finale waren veel aanvallen maar niemand bleef weg. Chloe wist 4e te worden in de sprint van de overgebleven rensters. Het was een goede dag voor de ploeg. Zelf werd ik nog 21e. Ik ben blij hoe ik ben blijven vechten tot de finish. En waar ik kon nog heb kunnen helpen.

Womens Tour Of Scotland

De Womens Tour of Scotland is een meerdaagse over drie dagen die voor de eerste keer georganiseerd werd. En het was zeker geslaagd!

Mijn doel bij deze wedstrijden was vooral wedstrijdritme opdoen en het uitrijden van de koersen. Dit klinkt misschien simpel, maar dat is het niet. Zeker niet nadat ik een periode geen wedstrijden gereden heb i.v.m. de val in Borsele. Ook speelde het parcours en het weer hierbij een grote rol.

STAGE 1

Misschien hebben een aantal van jullie het al gezien, maar bij deze etappe zijn we niet tot de finish gekomen. Het slechte weer was de doorslaggevende factor. Er was veel neerslag gevallen waardoor er veel stilstaande plassen van water op de wegen lagen. Dit veroorzaakte een aantal grote valpartijen en het was een wijs besluit van de organisatie en jury om de wedstrijd te staken na 70 kilometer. Het verbaasde mij eigenlijk hoe goed ik in die 70 kilometer voorin kon blijven rijden. Op de klimmen zakte ik telkens wat naar achteren (wat hartstikke logisch is), maar in de afdalingen en technische stukken kon ik telkens weer naar voren schuiven. Jammer natuurlijk dat de wedstrijd gestaakt was, omdat ik me goed voelde, maar ik zou denk ik nog erger gebaald hebben als ik ook bij zoโ€™n valpartij had gelegen.

STAGE 2

Stage 2 was de langste wedstrijd (rond de 140km), maar de beslissing viel al snel.

Al na 37 kilometer zat er een zware klim in het parcours waardoor het peloton in stukken brak. Ik kwam in een mooie groep terecht met daarbij rensters waarbij ik dacht โ€˜nou Sylvie dat heb je goed gedaan ;)โ€™ De overgebleven 100 kilometer hebben we met een strak tempo doorgereden, waardoor we niet heel veel achterstand op de voorgaande groepen kregen. In de sprint was ik nog 3e kunnen worden van mijn groep. Ploegmaatje Belle was na een nette race knap 5e in de sprint geworden!

STAGE 3

Ook in deze wedstrijd speelde het weer een grote rol. De combinatie van veel neerslag en veel gaten in de weg zorgde voor een hectische koers. Er waren veel valpartijen. De organisatie deed er alles aan wat ze konden om deze te voorkomen. Mijn complimenten hiervoor! Jammer genoeg lag ploegmaatje Janine wel bij een van de valpartijen, waardoor ze de wedstrijd niet uit heeft kunnen rijden. Nadat ik de zwaarste klim van de dag overleeft had in het peloton, reed Ann-Sophie weg waardoor ze als de meest strijdlustigste renster van de dag werd bekroond. Toen zij weg was heb ik nog een aantal keren kunnen afstoppen tot aan de plaatselijke rondes. In de plaatselijke rondes op het Hollyrood Park in Edinburgh zat een klim van 1.2 kilometer. Ook hier ben ik uiteindelijk in een groepje terecht gekomen waarmee ik naar de eindstreep ben gekomen.

Een goed gevoel overgehouden aan deze meerdaagse en ik kan zeggen dat mijn missie geslaagd is! En bedankt staff en rensters van Parkhotel Valkenburg voor de gezelligheid en goede zorgen! Ik heb het enorm naar mijn zin gehad ondanks het slechte weer.

Europees kampioenschap

Al een tijdje keek ik naar deze wedstrijd uit. Het Europees Kampioenschap in eigen land. Veel bochten, lastige klinkerwegen en regen beloofde een mooie wedstrijd.

Na een goede trainingsperiode in Livigno, Italiรซ, heb ik Beneladies gereden. Vanuit deze wedstrijd merkte ik dat het met de power goed zat maar dat ik een beetje snelheid miste. Dit was goed om te weten zodat ik er nog aan kon werken in de laatste 2 weken richting het EK. De afgelopen 2 weken heb ik vooral snelheidstraining gedaan. Korte en krachtige trainingen. Vorige week hebben wij het parcours nog verkend met het nationaal team. Het beloofde een mooie wedstrijd te worden met een mooi team. En dan was het toch echt tijd voor het EK.

Voor de start had ik een lekke band. Na een wielwissel moest ik uiteindelijk mijn fiets wisselen. Een beetje stress maar ik probeerden zo kalm mogelijk te blijven. De eerste ronde probeerde we meteen alles te forceren. Hier merkte we al snel dat het geen makkelijke wedstrijd zou worden. Na de eerste ronde zat ik te ver van achter, een beetje voorzichtig en bang vanwege de natte bochten en vele valpartijen. Na de 2e ronde zette ik het knopje mentaal om en in plaats van achtervolgen kon ik zelf mee de koers maken. Ik zat vaak in de aanval en het Nederlands team werkte enorm goed samen.We hebben nooit in de achtervolging gehoeven omdat er telkens iemand van de selectie alert reageerde. Ik ben dan ook super tevreden met de wedstrijd. Je komt voor goud maar als je de doelen behaald die je vooraf stelt, moet je gewoon tevreden zijn. In de finale wist Lonneke nog 3e te worden. Dit was als een kers op de taart na een goede wedstrijd vanuit alle meiden. De wedstrijd werd gewonnen door Letizia Paternoster. Zelf werd ik nog 12e.

Nederlands Team:

Amber van der Hulst, Nicole Steiginga, Maaike Boogaard, Nina Buijsman, Lonneke Uneken, Karlijn Swinkels

Londen

Na een week vol met interval was het tijd om de benen te testen in Londen!

Heel tof om door de straten in het centrum van Londen te fietsen. Het is een soort criterium. Een parcours van 3,3 kilometer die wij 20 keer hebben afgelegd. Mijn opdracht? Na elke tussensprint van voren zitten om aanvallen te controleren. Was de opdracht geslaagd? Jazeker! We werkte als team super goed samen. Ik ben dan ook blij met de snelheid die ik in de benen had zitten. Jammer genoeg was er een massavalpartij in de finale. Chloe en Marjolein lagen hier beide bij. Gelukkig hebben ze na omstandigheden weinig. Ik ben klaar voor het Europees kampioenschap op vrijdag!!! Hierna staat er nog een mooi programma klaar. Om te beginnen Zweden en Noorwegen.

Beneladies tour

Na een mooie hoogstestage stond ik 3 dagen later aan de start in de Beneladies tour!

Om te beginnen zal ik kort even uitleggen hoe de afgelopen 2 weken er uit hebben gezien. Ik ben op hoogtestage geweest in Livigno als voorbereiding op het Europees Kampioenschap. Normaal gesproken is het niet ideaal om een meerdaagse te rijden zo kort na de hoogtestage maar ik denk dat ik het prima verteerd heb. Ik heb deze meerdaagse gebruikt om snelheid op te doen.

Dag 1 De proloog

De proloog ging eerlijk gezegd beter als verwacht. De tijd die ik wist te behalen ondanks dat het regende, viel mij mee.

Dag 2 Eerste etappe

De eerste etappe was prima te doen. Het was een hectische dag waarbij op het moment dat alles op de kant ging, ik in de eerste groep kon blijven. Dit heeft mij een goed gevoel gegeven over de eerste wedstrijd. In de sprint was er een massavalpartij waardoor jammer genoeg onze sprinter gehinderd werd. 2 Ploeggenootjes vielen in deze sprint. After all, gelukkig niets meer dan schaafwonden voor ons team.

Dag 3a

De eerste etappe was een wedstrijd over een kleine 100 kilometer. Voor mij was het een zware dag. Ik merkte dat ik wat snelheid miste na de bochten. De rechte stukken en kasseien gingen prima, maar dat komt vooral omdat het daar om kracht gaat en niet om snelheid. Ook dit is best normaal na de hoogtestage. Ik weet in ieder geval wel wat ik de komende week ga doen, interval, interval, interval trainingen! Voor de ploeg was het een mooie dag. Jelena Eric wist de overwinning te behalen na een mooie ontsnapping. Wij waren dan ook enorm blij voor haar na al het werk wat ze heeft verricht afgelopen seizoen.

Etappe 3b tijdrit

Over de tijdrit valt weinig te zeggen. De waardes die ik trapte in de tijdrit waren enorm hoog. Het probleem was hier ook weer dat het veel langer duurde voordat ik op snelheid zat. Ik ben blij met mijn tijdrit in het algemeen, met de power die ik kon leveren op rechte stukken maar de explosiviteit was minder.

Etappe 4

De laatste dag alweer. Vandaag ging het super goed. Onze ploeg zat bij elke aanval voorin en werkte enorm goed samen. Helaas lieten ze niemand rijden omdat de leidende ploegen alles direct dicht reden. Ik merkte dat ik ten opzichte van de eerste dag al explosiever was. Ik kijk er echt naar uit om de komende 2 weken mijn kracht, die ik op gedaan heb in de bergen, nog om te zetten in snelheid! Ik heb er vertrouwen in!

Europees kampioenschap

Yoehoeee! Ik ben geselecteerd voor het Europees kampioenschap in Alkmaar op 9 Augustus.

Hoe tof om Nederland te mogen vertegenwoordigen in eigen land!
Bondscoach Loes Gunnewijk: “We staan aan de start met een sterk team van rensters die het in een kopgroep of in een massasprint af kunnen maken. We gaan er alles aan doen om in eigen land Europees kampioene te worden.”

U23 Vrouwen:

  1. Yara Kastelijn
  2. Maaike Bogaard
  3. Lonneke Uneken
  4. Amber van der Hulst
  5. Nina Buijsman
  6. Karlijn Swinkels

Nederlands Kampioenschap Ede

Afgelopen zaterdag vond het NK wegwielrennen voor dames plaats in Ede.

Om mijn verhaal te beginnen moet ik zeggen dat ik het onwijs jammer vond om het Nederlands Kampioenschap niet samen met mijn zusje Sylvie te kunnen starten. Het zou ons eerste kampioenschap in dezelfde categorie zijn, maar helaas kon ze niet van start gaan vanwege de val in Borssele. Ondanks dit was het toch een onwijs mooie dag. 35 Graden, 5 rondes van 25,3 kilometer en een aanvallend peloton. Ik ben blij met het verloop van mijn wedstrijd. Ik fietste constant alert voorin en zat dan ook mee toen ze de derde keer versnelden op de ‘klim’. Al snel werd duidelijk dat er niet doorgereden werd. Toen onze groep teruggepakt werd ging er meteen nog een groep meiden in de aanval. Dit bleek de ontsnapping van de dag te zijn. Soms moet je keuzes maken en vandaag koos ik voor de verkeerde groep. Desondanks ben ik gewoon tevreden over het NK.

En wat onwijs knap van Parkhotel Valkenburg (Sylvie haar ploeg) hoe ze Lorena (winnares) hebben kunnen beschermen. Ik heb enorm veel respect voor de samenwerking van de meiden.

Zelf ben ik uiteindelijk 19e geworden. Wat een prima plaats is.

Wedstrijdperiode stopgezet..

Ik vind het erg jammer om het te moeten mededelen, maar ik sta voor onbepaalde tijd niet meer aan de start van een wedstrijd. 

Na ondertussen al vier wedstrijden te hebben gereden sinds de val in Borssele, bleek er iets echt niet goed te zijn. Samen met de ploeg hebben we besloten dat het slim was om me na te laten kijken (op het gebied van hersenschuddingen) bij de KNVB campus. Dit onderzoek heeft afgelopen maandag plaatsgevonden. Uit de testen bleek dat ik op bepaalde onderdelen niet goed scoorde. Dit betekent voor mij dat ik de komende tijd geen wedstrijden ga rijden, omdat dit gevaarlijk voor mij kan zijn in verband met vallen…

De eerste twee dagen na dit nieuws baalde ik erg en vond het moeilijk om op te schrijven. Vandaar dat ik dit nu pas deel.

WEL mag ik gewoon trainen en word ik door mijn ploeg Valkenburg Parkhotel volledig ondersteund, wat echt een meerwaarde is in het herstel! Ook een shout out naar Het Fysiolab die meedenkt waar nodig!

Dus voor nu; Gewoon lekker trainen en leuke activiteiten doen, zodat ik mezelf genoeg prikkel (wat mijn herstel bevorderd). Over een aantal weken staat er een tweede meting gepland. Deze meting bepaald wanneer ik weer aan de start mag staan van een wedstrijd en mijn ploeg kan ondersteunen. 

#pushingdreams  #onedirection 

Sylvie

Groen licht!

*Groen* *licht*
De eerste twee wedstrijden zitten er weer op! Na de val in Borssele heb ik eindelijk groen licht gekregen om weer aan de start te mogen staan.

Op zaterdag reed ik de omloop van de IJseldelta en op maandag het RK (regiokampioenschap zuid). De IJseldelta was een koers met veel wind, waardoor het een groot slagveld was. Het RK was een mooi rondje met een kasseienklim. Ook hier was het een afvalkoers.

Beide wedstrijden gingen niet zoals ik had gehoopt. De vorm die ik voor de val had is jammer genoeg nog niet terug, maar ik heb al nieuwe doelen gemaakt en kijk maar gewoon vooruit.

Morgen sta ik aan de start in de Spar Flanders Diamond tour (UCI 1.1). Een hele andere wedstrijd dan de afgelopen twee wedstrijden, dus ook een ander wedstrijdverloop. Ik heb er zin in en ik ben benieuwd hoe het morgen gaat.