Laatste koers in China!

Na een mooi seizoen is het nu dan toch echt afgelopen. Gisteren heb ik in China de laatste worldtour wedstrijd van het seizoen gereden.

Het was een aparte wedstrijd. Er werd vanaf de start heel traag gereden. Toen de eerste klim begon was de koers geopend. Na de klimmen werd de wedstrijd gecontroleerd. Dit was gunstig voor de ploeg, aangezien onze sprinter in vorm was. Na de klimmen waren er verschillende aanvallen maar alles werd teruggehaald. Chloe wist de sprint te winnen van het overgebleven peloton.

Dit jaar kijk ik tevreden terug op het seizoen. Na een lastige start in de openingsklassiekers heb ik het compleet kunnen omdraaien. Ik heb alle doelen behaald die ik wilde behalen en zelfs op sommige vlakken mezelf kunnen verrassen. Ik kan niet wachten om de nieuwe doelen aan te gaan!

Giro delle Marche

Kort maar krachtig…

We keken uit naar deze wedstrijd als team. Helaas was het voor mij korter dan gepland. Waarschijnlijk heb ik iemand zijn wiel geraakt waardoor ik ten val ben gekomen. Ik had enorm veel last van mijn buik. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht voor een controle. Er kwam niks ernstigs uit de echo gelukkig. Nu een paar dagen verder is alles onder controle. Ik ben lekker aan het trainen voor de laatste koersen van het seizoen!

Lotto Belgium tour

Op de eerste dag stond de proloog op de planning. Ik had een prima tijd neergezet op het circuit in Mettet. Maar er zijn natuurlijk nog altijd verbeterpunten, waar ik maar al te graag aan ga werken richting het volgende seizoen.

Op de tweede dag stond er erg veel wind waardoor het grote peloton in groepen werd gesplitst. In de eerste 80 kilometer kon ik erg goed mee en ben ik een aantal keren in de aanval geweest. Later in de wedstrijd reed er een groepje van drie rensters weg, waar niemand van ons team bij zat. Daarom moesten we het gat proberen te dichten, wat veel energie kostte. Toen het op de kant ging werd het net iets te veel voor mij en moest ik lossen van de groep. Daarna ben ik in een van de achtervolgende groepen terecht gekomen en heb de wedstrijd nog netjes uit kunnen rijden.

Dag 3 was een lange koers met weinig wind en veel obstakels op de weg, waardoor het een relatief makkelijke maar soms ook een hectische koers werd. Mijn taak was om bij Sofie te blijven en haar te helpen waar nodig was. Sofie had de bergtrui en samen met het team hebben we er alles voor gedaan om deze te behouden. Wat ook goed gelukt was!

Op de laatste dag stond de kortste, maar tegelijkertijd ook de zwaarste wedstrijd op de planning. Eerste een aanloop van ongeveer 40 kilometer en daarna 3 rondes van 15 kilometer met daarin de muur van geraardsbergen. Ook hier was mijn taak om bij Sofie te blijven en te helpen waar het nodig was. Voor dat we de eerste keer de muur op gingen moest ik ervoor zorgen dat ze daar bij de eerste zat, zonder al te veel energie te verspillen en daar zat ze ook! Erg trots, maar dat zorgde er wel voor dat ik geparkeerd stond op de muur.

Ik heb weer een hele leuke week gehad en erg genoten met de meiden en begeleiding!! Trots op ons als team.

Madrid challenge by la Vuelta

De Madrid challenge bestond dit jaar uit een individuele tijdrit en een wegwedstrijd. Vanuit deze twee wedstrijden werd er een eindklassement opgemaakt.

Tijdrit
Regen, klim, bochten, bochten, dalen, regen, klim, etc etc etc. Het was een hele lastige tijdrit. Super technisch en lastig om in te delen. Echter heb ik de beste tijdrit van dit seizoen gereden. Een 25e plek in de tijdrit gezamenlijk met stortbuien gedurende mijn tijdrit. Ik kan niet meer zeggen als dat ik tevreden ben.

De wegrit
We hadden een doel, een taak; Chloe moet de Madrid Challenge winnen. We hebben ons allemaal, stuk voor stuk volledig aan het plan gehouden. Ik ben onwijs trots dat we het met zijn allen hebben kunnen controleren. We hebben een echte teamprestatie neergezet. Ik merk zelf ook dat ik weer een stap heb gezet. Ik kon tot de laatste kilometer Chloe van voren houden en zelfs nog een gat dicht rijden. Hierna nam Romy het van mij over en die wist Chloe af te zetten tot de laatste 300 meter. Chloe twijfelde niet, ging de sprint aan, en wist het met overtuiging af te maken. Heel tof om hier deel van uit te maken. Zelf werd ik nog 13e in de sprint en 21e in het eindklassement. Oftewel een super weekend!!

Toscane

Toscane

Proloog
Na ziek te zijn geweest in Noorwegen was het tijd voor mijn volgende koers. Na Noorwegen heb ik nog een aantal goede trainingsdagen gehad en ben zo vertrokken richting het mooie Toscane. De meerdaags begon met een proloog. Het was een proloog met twee terugdraaibochten en een brug erin. Al met al was het een snelle en technische proloog. De proloog ging super. Ik heb in lange tijden niet zo’n gevoel gehad. Gefocust maar geen stress. Ik wist dan ook een 3e plek te behalen! Dit was dan ook meteen mijn eerste podium die ik behaald heb op het gebied van tijdrijden bij de elite dames!!

Etappe 1
Etappe 1 reden wij voor Chloe en Soraya. We hebben met heel het team ervoor gezorgd dat zij goed aan de klim begonnen zodat ze zeker in de eerste groep terrecht kwamen. Na de eerste klim wist ik in de eerste groep te belanden samen Soraya en Chloe. Alles kwam weer terug en de ronde erna deden wij wederom hetzelfde. Chloe wist uiteindelijk de etappe te winnen en zo op te schuiven naar een 2e plaats in het algemeen klassement. Soraya wist de bergtrui te pakken. Ik moet zeggen dat Marjolein een grote rol heeft gespeeld met het positioneren richting de klim. Heel tof om te zien hoe iedereen zich opoffert voor een plan. Zelfs als eigen prestaties daardoor minder zijn.

Etappe 2
De tweede etappe ging wederom super goed. Ik wist de klimmen telkens bij de eerste mee omhoog te rijden waar ik blij mee was. Toen de lange klim begon had ik pech. De batterij van elektrisch schakelen was leeg waardoor ik op de beslissende klim stil kwam te staan. Aangezien we niet met communicatie reden duurde het veel te lang voordat ik een fiets had. Ik ben vanaf toen een voor een de rensters voorbij gereden en wist zo nog tot de groep voor plek 45 te komen. Wel jammer dat door iets waarop je zelf geen invloed hebt, goede benen zomaar niks waard zijn. Uiteindelijk ben ik natuurlijk wel super blij dat mijn ploeggenootje Soraya de wedstrijd wist te winnen en tweede werd in het eindklassement.

Noorwegen

Na een goede wedstrijd in Zweden voor zowel mijzelf als voor het team was het tijd om naar Noorwegen te vertrekken.

De eerste dag bestond uit regen, regen en nog eens regen. 145 kilometer lang in stortbuien. Echt geluk had ik niet. 2 lekke banden op verkeerde momenten leidde tot een slecht resultaat. Het positieve was dat 2 van onze teamies er voor bij zaten. Chloe wist 2e te worden. De dag erna stonden wij wederom aan de start. Ik voelde mij al snel slecht. Na een kilometer of 20 kreeg ik hoofdpijn en daarbij ook koorts. Ik heb dan ook besloten om de wedstrijd uit te fietsen maar om niet meer te starten de dag erna. Mede omdat er nog een druk programma te wachten staat.

Giro Della Toscane (Italië)

Madrid Challenge (Spanje)

Giro Della Marche (Italië)

Gp Bruno beghelli (Italië)

Gp Emilia (Italië)

Tour of Guangxi (China)


Flanders Ladies Classic

Afgelopen zaterdag reden we de thuiswedstrijd van ploegmaatje Sofie de Vuyst.
Het was een mooi parcours met constant een beetje op en af. Mijn taak was om in de eerste 40 kilometer met de ontsnappingen mee te zitten. Ik zat bij enkele ontsnappingen erbij, maar jammer genoeg lag het tempo te hoog om echt weg te blijven en heb ik hierdoor wat energie verbruikt. Na 40 kilometer begonnen de zwaardere klimmen te komen. Alles brak in groepen, maar dankzij de afzet van Janine en Ann-Sophie wist Sofie in haar eentje weg te komen. Ik zelf kwam in een van de achtervolgende groepen terecht, waardoor de wedstrijd voor mij beslist was. Sofie bleef knap in haar eentje op kop doorrijden, maar het gat werd kleiner. Daardoor heeft een renster de overstap kunnen maken van het peloton naar Sofie. In het peloton wisten Esther en Belle de groep dusdanig te controleren dat de twee koplopers weg bleven en zo konden ze strijden voor de winst. Uiteindelijk werd Sofie knap tweede na 70 kilometer in de aanval te zijn geweest. Belle werd in de sprint van het peloton nog 4e waardoor ze een 6e plaats behaalde.
Het team heeft weer goed laten zien wat samenwerken is!
Ik zelf ben blij dat ik mijn taak uit heb kunnen voeren, maar het is wel jammer dat ik niet weg kon blijven met een groepje, zodat ik de klimmen misschien wel overleeft had en zo nog iets extra’s voor mijn ploegmaatjes kon doen. Maar er komen nog meer wedstrijden en dan lukt het misschien wel!

Zweden 🇸🇪🇸🇪

Na het EK ben ik zo goed als meteen door gegaan naar Zweden. Er stonden 2 wedstrijden op het programma. De eerste wedstrijd was een ploegentijdrit en de tweede wedstrijd bestond uit een koers over 145 kilometer met +- 30 km aan gravelstroken.

Ploegentijdrit

Op zaterdag 17 Augustus was de ploegentijdrit. Dit was dan ook meteen de eerste ploegentijdrit van het seizoen. We stonden zonder verwachting aan de start maar wisten op een gedeelde 8ste plaats binnen te komen. De tijdrit was vrij hectisch aangezien we nooit met elkaar getraind hadden. Ondanks alles hebben wij ons verbaasd over het resultaat. Mijn overall feeling was super goed. Ik keek al meteen uit naar de wegrit.

Vargarda Road race

De wegrit bestond uit een wedstrijd over 145 kilometer met 30 kilometer aan gravelstroken. Het was een van de zwaarste koersen die ik tot nu toe heb gereden. Na 30 kilometer reed er een groep weg waarbij een ploeggenote van mij bij zat. Maar vanaf dat moment was de koers dan ook echt geopend. Er werd volle bak een achtervolging ingezet. Ik kan mij dan ook geen moment in de wedstrijd meer herinneren dat het rustig aan ging. Het ging vooral om het blijven vechten voor je positie. In de finale waren veel aanvallen maar niemand bleef weg. Chloe wist 4e te worden in de sprint van de overgebleven rensters. Het was een goede dag voor de ploeg. Zelf werd ik nog 21e. Ik ben blij hoe ik ben blijven vechten tot de finish. En waar ik kon nog heb kunnen helpen.

Womens Tour Of Scotland

De Womens Tour of Scotland is een meerdaagse over drie dagen die voor de eerste keer georganiseerd werd. En het was zeker geslaagd!

Mijn doel bij deze wedstrijden was vooral wedstrijdritme opdoen en het uitrijden van de koersen. Dit klinkt misschien simpel, maar dat is het niet. Zeker niet nadat ik een periode geen wedstrijden gereden heb i.v.m. de val in Borsele. Ook speelde het parcours en het weer hierbij een grote rol.

STAGE 1

Misschien hebben een aantal van jullie het al gezien, maar bij deze etappe zijn we niet tot de finish gekomen. Het slechte weer was de doorslaggevende factor. Er was veel neerslag gevallen waardoor er veel stilstaande plassen van water op de wegen lagen. Dit veroorzaakte een aantal grote valpartijen en het was een wijs besluit van de organisatie en jury om de wedstrijd te staken na 70 kilometer. Het verbaasde mij eigenlijk hoe goed ik in die 70 kilometer voorin kon blijven rijden. Op de klimmen zakte ik telkens wat naar achteren (wat hartstikke logisch is), maar in de afdalingen en technische stukken kon ik telkens weer naar voren schuiven. Jammer natuurlijk dat de wedstrijd gestaakt was, omdat ik me goed voelde, maar ik zou denk ik nog erger gebaald hebben als ik ook bij zo’n valpartij had gelegen.

STAGE 2

Stage 2 was de langste wedstrijd (rond de 140km), maar de beslissing viel al snel.

Al na 37 kilometer zat er een zware klim in het parcours waardoor het peloton in stukken brak. Ik kwam in een mooie groep terecht met daarbij rensters waarbij ik dacht ‘nou Sylvie dat heb je goed gedaan ;)’ De overgebleven 100 kilometer hebben we met een strak tempo doorgereden, waardoor we niet heel veel achterstand op de voorgaande groepen kregen. In de sprint was ik nog 3e kunnen worden van mijn groep. Ploegmaatje Belle was na een nette race knap 5e in de sprint geworden!

STAGE 3

Ook in deze wedstrijd speelde het weer een grote rol. De combinatie van veel neerslag en veel gaten in de weg zorgde voor een hectische koers. Er waren veel valpartijen. De organisatie deed er alles aan wat ze konden om deze te voorkomen. Mijn complimenten hiervoor! Jammer genoeg lag ploegmaatje Janine wel bij een van de valpartijen, waardoor ze de wedstrijd niet uit heeft kunnen rijden. Nadat ik de zwaarste klim van de dag overleeft had in het peloton, reed Ann-Sophie weg waardoor ze als de meest strijdlustigste renster van de dag werd bekroond. Toen zij weg was heb ik nog een aantal keren kunnen afstoppen tot aan de plaatselijke rondes. In de plaatselijke rondes op het Hollyrood Park in Edinburgh zat een klim van 1.2 kilometer. Ook hier ben ik uiteindelijk in een groepje terecht gekomen waarmee ik naar de eindstreep ben gekomen.

Een goed gevoel overgehouden aan deze meerdaagse en ik kan zeggen dat mijn missie geslaagd is! En bedankt staff en rensters van Parkhotel Valkenburg voor de gezelligheid en goede zorgen! Ik heb het enorm naar mijn zin gehad ondanks het slechte weer.

Europees kampioenschap

Al een tijdje keek ik naar deze wedstrijd uit. Het Europees Kampioenschap in eigen land. Veel bochten, lastige klinkerwegen en regen beloofde een mooie wedstrijd.

Na een goede trainingsperiode in Livigno, Italië, heb ik Beneladies gereden. Vanuit deze wedstrijd merkte ik dat het met de power goed zat maar dat ik een beetje snelheid miste. Dit was goed om te weten zodat ik er nog aan kon werken in de laatste 2 weken richting het EK. De afgelopen 2 weken heb ik vooral snelheidstraining gedaan. Korte en krachtige trainingen. Vorige week hebben wij het parcours nog verkend met het nationaal team. Het beloofde een mooie wedstrijd te worden met een mooi team. En dan was het toch echt tijd voor het EK.

Voor de start had ik een lekke band. Na een wielwissel moest ik uiteindelijk mijn fiets wisselen. Een beetje stress maar ik probeerden zo kalm mogelijk te blijven. De eerste ronde probeerde we meteen alles te forceren. Hier merkte we al snel dat het geen makkelijke wedstrijd zou worden. Na de eerste ronde zat ik te ver van achter, een beetje voorzichtig en bang vanwege de natte bochten en vele valpartijen. Na de 2e ronde zette ik het knopje mentaal om en in plaats van achtervolgen kon ik zelf mee de koers maken. Ik zat vaak in de aanval en het Nederlands team werkte enorm goed samen.We hebben nooit in de achtervolging gehoeven omdat er telkens iemand van de selectie alert reageerde. Ik ben dan ook super tevreden met de wedstrijd. Je komt voor goud maar als je de doelen behaald die je vooraf stelt, moet je gewoon tevreden zijn. In de finale wist Lonneke nog 3e te worden. Dit was als een kers op de taart na een goede wedstrijd vanuit alle meiden. De wedstrijd werd gewonnen door Letizia Paternoster. Zelf werd ik nog 12e.

Nederlands Team:

Amber van der Hulst, Nicole Steiginga, Maaike Boogaard, Nina Buijsman, Lonneke Uneken, Karlijn Swinkels