Na een aantal weken echt goed trainen voelde ik dat eindelijk de goede vorm erin begon te zitten. De trainingen voelde super, ik was klaar om naar Ladies Tour of Norway te vertrekken.

We lagen erg dicht bij het parcours. Na een lange reis gingen we direct al de proloog verkennen. Ik zag al snel dat het mij wel lag. Veel en lastige bochten, daar kon het verschil gemaakt worden. Op de dag zelf gingen we nog een aantal keer het parcours verkennen, deze keer wat harder omdat het geheel afgezet was. Een kwartier voordat de eerste startte verkende ik mijn laatste rondje. Helaas… ik reed op een recht stuk, viaduct omlaag en had de snelheid dus aardig erin zitten toen ik naar een keerpunt toe reed om deze bocht te testen. Ik remde een beetje maar dit ging helemaal fout. Mijn voorrem blokkeerde en ik vloog er voorover af. Reageren was geen optie omdat je het verre van ziet aankomen. Hierdoor maakte ik een flinke klap. Ik was meer in shock dan dat ik pijn had in eerste instantie. Ik wilde mijn fiets weer op om zo later de proloog te kunnen starten maar al snel merkte ik dat het niet zo lekker voelde. Ik kon niet remmen zonder pijn. Liggen was ook geen optie vanwege mijn afgeschaafde elleboog. Ik heb besloten de proloog op mijn gewone fiets te starten om dan die volgende dag te bepalen of ik door wil of niet. In de avond van de proloog ben ik nog naar het ziekenhuis geweest. Kleine scheurtjes zagen ze in mijn pols maar geen hele breuken gelukkig. Dit betekend dan ook dat ik wel mag fietsen maar in eerste instantie zonder druk. In de ochtend werd ik wakker en toen wist ik eigenlijk al genoeg, de pijn was erger en ook mijn pols voelde niet lekker aan. Alsnog ben ik een uurtje gaan proberen om te fietsen of het echt niet ging. Besloten na dit uurtje om een einde te maken aan deze meerdaagse. Ik hoop dat ik optijd klaar ben en dat alles optijd genezen is voor de Boels Ladies Tour. Nu twee dagen verder laat ik nog steeds de wonden drogen en doe ik vrij weinig. Met de hoop dat ik zo snel mogelijk weer echt kan trainen!

Windkracht 4/5, regen en een licht glooiend parcours, typische Nederlandse omstandigheden. Doel van de wedstrijd? Hard maken en zorgen dat er waaiers ontstaan.

De wedstrijd startte om 12:00 uur. We zijn op de fiets richting het parcours gefietst en merkte al snel dat er veel wind stond. Eenmaal op het parcours zag ik mijn ouders en zusjes weer even. Toch leuk dat ze komen kijken helemaal in Denemarken. We hadden rugnummer 1 t/m 6 en werden als land het eerste opgesteld.

We zijn droog gestart maar de vlaggen stonden strak. De afspraak was om in de eerste ronde af te wachten. Even precies kijken hoe en waar we de eerste aanval zouden gaan doen. We leerden uit de eerste aanval dat we het net even op een andere plek moesten doen, waar het echt op een lint ging. In ronde drie gingen we het dus nog eens proberen. We reden echt heel hard alleen doordat we nooit met elkaar rijden konden we elkaar nooit allemaal vinden en was een perfecte waaier opzetten zo goed als elke keer gedoemd te mislukken. Ik denk wel dat het een goed plan was en de enige kans was om een podiumplek binnen te halen. We hebben prima sprinters maar geen topsprinters die podium kunnen rijden in een massasprint. Dan moet je zorgen dat je de koers hard maakt en de sprinters moe zijn. In de finale wordt door eenlingen aangevallen. Vooral de Denen zelf waren erg actief. Zo rijdt er in de laatste ronde een meisje weg ( pernille mathiesen, die ook al de tijdrit won). Ook hier miste we weer enige duidelijkheid en communicatie. Drie meiden die proberen het gat dicht te rijden om zo Floortje nog te kunnen helpen naar plek 1. Het kostte ons te veel kracht met drie man en het gat was simpelweg te groot. Weer veel leermomenten voor ons. Veel mensen vragen nu naar een uitslag maar het gaat in zo'n wedstrijd niet over hoeveelste ik zelf wordt. Je rijdt allemaal samen voor de overwinning en op zijn minst voor podium, dan moeten er meiden zich opofferen, alleen ga je namelijk niet winnen. Ik heb in de finale het laatste beetje wat ik in me had gebruikt om het gat mee te dichten dus sprinten zat er niet meer in, een 50e plek is het geworden. Het is in zo'n wedstrijd alles of niks en helaas viel het deze keer bij ons team verkeerd uit maar we hebben he op zijn minst geprobeerd!

Nu weer onderweg naar huis van een week vol nieuwe ervaringen. Op naar de volgende koers waar ik deze ervaringen toch weer mee naar toe kan nemen. Noorwegen it is!

De ochtend begint, de spanning voel je opkomen in je buik, het is zover mijn eerste EK Tijdrijden bij de u23 dames!

Om 15:34 was de start van de tijdrit maar voor dat de start was moest er nog een hoop gedaan worden. De ochtend begon weer met een goed ontbijt, aangezien het regende dachten we eerst niet op de fiets nog eens het parcours te kunnen verkennen. Toch maar om 9 uur mee naar het parcours gegaan met de auto, en het werd droog! De eerste meevaller van de dag. Lekker het rondje verkend en nu ook de bochten gezien als ze er nat bij liggen, ideaal eigenlijk. Vervolgens ben ik nog achter een junior dame aangereden om te kijken hoe ze haar tijdrit indeelde op dit zware parcours. Blij dat ik dit heb gedaan, ik zag namelijk dat je in het begin echt niet te gek moet doen omdat het toch echt een eind is en de wind erg zwaar is. Ze nam de bochten ook onwijs hard, ook dat gaf aan dat daar wel wat tijdwinst in zat. Na haar tijdrit ben ik weer terug naar het hotel gegaan, even douchen en dan lunchen. Nu gaat het dan echt beginnen, de laatste spullen pakken en op naar het parcours, deze keer voor onze tijdrit! Een goede warming up gehad en daar gaan we; 15:34 de start. Het was toch wel ver die 31 kilometer, een hele constante tijdrit gereden en dat is het belangrijkste over zo'n lange afstand. Ook technisch gezien hadden ze er niks op aan merken, een kwestie van tijd kreeg ik te horen, ik mis gewoon nog kracht. Een gemiddelde van dik 42 of 31 kilometer. Dat was het resultaat. Het leverde me een 18e plaats op. Ik ben al met al tevreden, ik wist dat ik niet met topvorm hier aan de start stond door omstandigheden en ik heb er op dit moment alles uitgehaald wat er uit te halen was. Ik ben dan ook heel blij dat ze mij de kans gegeven hebben om weer meer ervaring op te doen als eerste jaars u23. Van elke tijdrit leer je namelijk veel. Nu op naar de wegrit, die morgen al is! Ik heb er zin in!

Ja hor het is zo ver! Morgen is het Europees kampioenschap Tijdrijden!

Dag 1

• Om 9 uur was het verzamelen bij de service course in Papendal. Zo'n 700 kilometer vlogen voorbij, dat komt natuurlijk door het goede gezelschap van Floortje en Thorwald. We hadden het in de auto al over het parcours gehad en de spanning begon toch wel een beetje te stijgen, hoe dichterbij we kwamen hoe meer we het er over kregen. Voordat we naar het hotel gingen zijn we dus toch maar even het parcours gaan verkennen. Een super mooi glooiend parcours, de wind gaat ook zeker een rol spelen. Een ding was duidelijk, de sterkste renster gaat hier winnen. Sóóó, dat is dan weer een opluchting, klonk het in de auto, hebben we het toch weer even gezien. Vervolgens zijn we toch nog een gedeelte van het parcours gaan verkennen, want het kan ook niet anders, we waren verkeerd gereden. Op zich niet raar als je er voor de eerste keer komt, maar misschien wel als je bedenkt dat we maar 4 kilometer van de start af liggen Hahaha! Vervolgens nog heerlijk gegeten en naar bedje toe.

Dag 2

• De laatste dag voor de tijdrit! Lekker ontbijten, de nieuwe kleding passen en vervolgens weer de fiets op. Heerlijke blokjes gedaan en nu dan toch goed kunnen voelen hoe het loopt. De bochten hard verkend en ook gezien dat er maar weinig stukken echt vlak zijn. Een uitdagend parcours. Bij terugkomst is het alleen maar rusten, waar ik persoonlijk iets minder goed in ben. Gelukkig werd het rusten onderbroken door een massage. Ik denk dat ik er klaar voor ben!

Deelneemsters aan de tijdrit:

• Floortje Mackaij
• Karlijn Swinkels

Starttijden:

• Die zet ik er op zodra ik het precies weet!

Bochtje hier, Bochtje daar, dat is kenmerkend aan een criterium. Maar wat een schitterende ronde is het hier in Boxmeer. Vanaf de start was het koers. 60 kilometer en 30 rondjes moesten we afleggen. Na een aantal rondjes was de koers los, Anna van der breggen reed weg en het tempo ging langzamerhand omhoog. Een afvalrace was een feit. Wat moest ik doen is deze wedstrijd ? Aanhaken was de enige optie. Zo lang mogelijk bijblijven tussen deze toppers en dat lukte aardig. Uiteindelijk met groepje van 4 eraf in de laatste drie rondes, een 14e plaats voor mij. Zo waren wij ook de laatste die de koers mocht uit rijden, dat zegt genoeg over het niveau. Zo veel aanmoedigingen en zo'n goede sfeer. Super mooi om hier zo rond te mogen rijden. Ik heb genoten! Heerlijk zo weer kunnen koersen. Nu nog even de koers van de profs kijken, wie zou er winnen? Ik ben benieuwd.

Nadat ik uit Tsjechië terug ben gekomen heb ik een darminfectie opgelopen. Hiermee ben ik aan de start gegaan in de beneladies tour omdat je met minimaal 4 van start moest gaan. De rest van onze meiden zaten namelijk in de Thüringen rundfahrt. Ik voelde mijzelf de dagen voor dat de beneladies begon slecht en op de dag zelf nog slecht maar toch maar even starten en dan maar naar huis, althans dat was het plan…. Ik had de beneladies tour met een rode streep aan gegeven. Ik wilde hier goed zijn. Op de eerste dag stond de proloog op het programma. Ik pakte de jongerentrui maar hoe dan?!?! Dit had alles te maken met dat het kort en explosief was. Zo'n korte tijdrit kun je nog wel rijden met niks in je lichaam als je mentaal graag genoeg wil. Ik besloot om nog een dagje te blijven en te kijken hoe het de volgende dag ging. Het ging dusdanig slecht dat ik drie keer moest overgeven in de wedstrijd. Alles wat ik dronk of at kwam er net zo snel weer uit. Besloten om dus alsnog af te stappen. Nu weer dikke week verder voel ik me eindelijk weer wat beter. Op naar de profronde van Boxmeer vanavond!

Vandaag om 16:30 zal ik aan de start staan in de profronde van Boxmeer. Super mooi dat ze zo kortbij huis investeren in het dameswielrennen. Ze hebben het voor elkaar gekregen om zo goed als alle Nederlandse toppers aan de start te hebben staan. Hopen op een beetje mooi weer en een leuk sfeertje! Zin om te komen kijken? Er vinden verschillende evenementen plaats:

12:30 Nieuweling jongens
13:45 Elite en Belofte mannen
16:30 Meet & Greet en start Elite/Beloften vrouwen
18:30 Show en reclamekaravaan
19:30 Meet en Greet Elite mannen
20:00 Huldiging Anna van der Breggen, Tom Dumoulin, Bauke Mollema en Dylan Groenewegen.
20:15 Start profs om de grote prijs

Wat voor mij een hele mooie week zou moeten worden was een week met ups en downs. Ik ging er zonder verwachtingen naar toe, met ruim 180 deelneemsters aan de start is het moeilijk in te schatten waar je ergens staat maar ik ben toch terug naar huis gegaan met een goed en sterk gevoel!

Heuveltje op, heuveltje af. Zo ging het 4 dagen lang op dezelfde manier.

Op de eerste dag was in de ploeg besproken dat ik voor de jongerentrui mocht gaan. Ik was er in het begin een beetje bang voor, ik wist namelijk niet of ik het wel kon en of ik wel goed genoeg was omhoog aangezien ik nog geen meerdaagse koersen omhoog heb gereden. De eerste dag kon je bonussecondes verdienen in tussensprinten. Door goed ploegenspel heb ik hier mijn eerste secondes kunnen verdienen. Uiteindelijk was dit genoeg om de jongerentrui te pakken. Ik was dan ook super blij met het vertrouwen wat de ploeg mij gaf en nog blijer dat ik de trui mocht dragen. Mijn eerste u23 trui!

De tweede dag was een dag om niet te vergeten. Na een kleine 20 kilometer lag ik bij de eerste valpartij. Daar gaat mijn eerste mooie witte truitje, zonde! Aangezien ik erg hard onderuit was gegaan kwam de eerste twijfel om af te stappen. Na een aantal minuten met medische controle en kort overleg met de ploegleider wilde ik toch doorgaan, want het kan toch niet, na 1,5 dag uit koers. De achterstand was inmiddels ver opgelopen en de pijn was zeker aanwezig maar dat weerhield mij er niet van om door te gaan, een paar pijnstillers erin en gaan.  Achter de auto ging ik de rensters 1 voor 1 voorbij totdat ik Aafke tegen kwam die ook bij een valpartij was betrokken. Geluk bij ongeluk voor mij want samen met Aafke ben ik terug kunnen rijden naar de tweede groep. Hier kwamen we Natalie tegen. Met zijn drieën wisten we in de laatste 6-7 kilometer zelfs nog terug te keren in de eerste groep. Uiteindelijk nog gesprint naar de 5e plaats dankzij geweldig teamwork en ik kon hierdoor mijn witte trui behouden!

Op de derde dag stonden twee etappes op het programma, in de ochtend de tijdrit en later in de middag een wegrit. Na een onrustige nacht werd ik half 6 wakker, alles was stijf en deed pijn. Tja wat doe je dan? De soigneur een bericht sturen en alles zo goed mogelijk los laten maken. Pijn lijden al voor de start maar dankzij de soigneur was starten mogelijk en daar ging het om. In de tijdrit heb ik voor mijn doen te veel tijd verloren, mede dankzij de val en inspanning van de vorige dag. Maar ik was blij dat ik gestart was want zo kon ik in de middag mijn ploegmaat die 5e kwam te staan in het algemeen klassement nog helpen voor de bonussprint wat lukte. Uiteindelijk in de sprint die dag nog 11e geworden.

Dag vier, voor de verandering ging ik na 25 kilometer weer in de afdaling onderuit. Weer op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Het respect was ver te zoeken tussen rensters. Duwen in een afdaling lijkt me namelijk niet het slimste om te doen. Weer gingen ze onderuit en werd ik meegenomen. Met mijn schouder en oor kwam ik tegen een boom aan. Ik pakte na een tijdje mijn fiets weer en zei tegen de ploegleider dat ik er helemaal klaar mee was. Ik zat in de auto en toen vroeg hij, karlijn weet je het zeker? Stellig antwoorde ik “JA”. Karlijn weet je het heel zeker, “nee” was het antwoord. En ik ging weer door. Ik had mij er deze keer wel op ingesteld dat ik niet meer terug zou komen maar na een kilometer of 10 was de koers stil gelegd voor 50 minuten. Alle ambulances en medische hulp waren op. Dus ik mocht weer door. Afzien was het zeker en nog meer pijn dan de dagen hiervoor maar ook hier kon ik weer finishen.

Inmiddels 2 dagen later voel ik me al wel beter. Nog steeds last van mijn schouder en de stijfheid zit er ook nog in maar ik denk dat ik al met al geluk heb gehad. Het waren twee flinke klappers maar ik heb er relatief weinig aan over gehouden.

Uitslagen:

• Dag 1: 11e      Jongerentrui (onder 23)
• Dag 2: 5e        Jongerentrui (onder 23)
• Dag 3: 19e      3e Jongerenklassement
• Dag3: 12e       3e Jongerenklassement
• Dag4: 21e       3e Jongerenklassement

 

• Eindklassement: 16e (gele trui)
• Puntenklassement: 12e (groene trui)
• Jongerenklassement: 3e (witte trui)

 

 

Er stond een pittig windje over het mooie parcours in Montferland. Voor de wedstrijd hadden we een taak, het hoogst mogelijk eruit halen en dat vereist communicatie en samenwerking.

We stonden aan het vertrek om 13:00 uur. Door het weer en het parcours had ik zeker verwacht dat ze vanaf de start volle bak zouden koersen en dat het aanpoten zou worden. Echter gebeurde er in de eerste rondes vrij weinig waardoor het heel chaotisch was. In ronde 4 reden er 5 dames weg met daarbij een ploegmaat van ons. Ondertussen kuste ik de grond voor de verandering nog eens een keer doordat een renster voor me van de weg ging en zonder na te denken weer de weg op ging. Ik begin langzamerhand wel te leren hoe ik moet vallen. Ik houd er steeds minder aan over namelijk haha! Ik kon mijzelf heel de wedstrijd goed voorin handhaven en telkens als er iemand ging kon ik goed mee. Ook op de klimmen voelde ik mij goed. Helaas moest Aafke de kopgroep laten gaan. Als gevolg moesten wij proberen het gat te dichten wat een onbegonnen zaak was door een mindere samenwerking en mindere communicatie. Een leermoment voor onze ploeg. Uiteindelijk ben ik zelf 15e geworden maar dit zegt natuurlijk niet heel veel. Het belangrijkste is dat het gevoel goed is en de vorm begint te komen. Ik heb dan ook ontzettend veel zin in komende koersen. Next up: Tsjechië Krasna Lipa.

 

 

Wat was het een pracht van een parcours in Montferland. Van glooiend tot vlak, van open vlakten met veel wind tot bebossing en windstil. Een tijdrit over 25,2 kilometer.

Daar ging ik van start om precies 16:09, mijn hele planning zoals ik wilde heb ik af kunnen werken. Ik had toch wel wat zenuwen toen ik aan de start stond, waar zou ik ergens kunnen eindigen? Is de vorm wel goed genoeg na al die pech in afgelopen weken? Het antwoord wist ik 35 minuten en 45 seconden later.

Normaal deel ik mijn tijdrit altijd perfect in. Aangezien ik nog nooit een tijdrit heb gereden over zo’n lange afstand wist ik wel dat ik mij in het begin rustig zou moeten houden. Echter wilde ik zo graag dat ik na 5 kilometer mijzelf al tegen kwam. Ik moest mijn hartslag omlaag krijgen om de resterende afstand nog te kunnen afleggen op gewenste snelheid. Door dat herstelmoment had ik wel een slechte tussentijd, een 18e namelijk. Naarmate de tijdrit langer werd, voelde ik me sterker worden en voelde ik dat ik mijzelf aan het herpakken was. In de finale heb ik nog zo veel goed kunnen maken dat ik op een 12e plaats heb kunnen eindigen op mijn eerste elite-kampioenschap. Ik ben 2e U23 geworden waar ik als 18 jarig guppie volgens mij wel tevreden over mag zijn. Toch mijn leermomenten weer uit deze tijdrit kunnen halen maar nogmaals, wat was het een pracht parcours om de tijdrit over te mogen rijden. Op naar zaterdag, het Nederlands Kampioenschap op de weg. Ik ben benieuwd!