Na een geslaagde tijd in Adelaide voor de tour down under zijn we nu inmiddels al een week in het mooie Geelong voor de tweede meerdaagse van het seizoen de Cadel Evans Road Races!

Het criterium (eerste wedstrijd)

In het criterium stonden we weer aan de start om te winnen als team. We waren niet tevreden met minder als de winst. We reden heel de wedstrijd alert en alles leek super goed uit te gaan pakken. In de finale was het erg chaotisch en raakten we elkaar kwijt. Chloe wist toch nog 4e te worden en Anna 7e. Niet waarvoor we kwamen maar we hebben er wel veel van geleerd als team! Zelf werd ik nog 23e.

The Cadel Evans Road Race

Vandaag was het een bijzondere dag voor onze ploeg. We wisten voor de start dat we een sterke groep rensters hebben die voor een goed resultaat konden rijden. Chloe Roxane en Mayuko. Voor Chloe was het vooral een belangrijk dag omdat het ook een selectie was voor de common wealth games. Degene die wint word automatisch geplaatst. In de wedstrijd viel Roxane al snel uit, letterlijk helaas. Het gaat inmiddels al stuk beter met haar en ze kan weer lachen. Later in de wedstrijd waren er verschillende momenten waar het belangrijk was. Elk van deze momenten zat onze ploeg goed van voor. Uiteindelijk wisten we al waar het zou gaan gebeuren, op de tussensprint zou de eerste helft afvallen en op de een naar laatste klim zou er nog maar een klein groepje rensters overblijven. Dit was precies wat er gebeurde. Eindelijk voelde ik me echt sterk in de koers en heb ik Chloe af kunnen zetten op plek 4 voor de klim. Erna heb ik de klim in eigen tempo omhoog gereden met de gedachte, Chloe maak het alsjeblieft af, ik wist dat ze het kon maar alles moest op zijn plek vallen! Ze won de sprint, dit betekende een drie dubbele overwinning. Een van het tussen-sprintklassement, die van de dagoverwinning en van een selectie voor de commonwealth games. Ik werd vandaag zelf 29e. Ik ben super blij dat ik de ploeg heb laten zien wat ik kan! 🙌🏻

Het is zo ver! Ik ben inmiddels twee weken in Australië en de tijd gaat super snel. Ik zou dan ook bijna vergeten zijn om mijn site te updaten. Ik ga even kort beschrijven wat we allemaal hebben gezien, gedaan en hoe de wedstrijden tot nu toe zijn gegaan!

Voor de Santos Tour Down Under

Samen met Roxane Knetemann ben ik eerder naar Australië gegaan. We hebben zo lekker kunnen acclimatiseren. Het tijdsverschil heeft ons de eerste dagen wel goed wakker gehouden. Het positieve eraan was dat we rond 6 uur in de ochtend op de fiets zaten en dus erna nog Adelaide zelf konden bezichtigen. We hebben het centrum gezien, zijn met het trammetje naar het strand geweest, zijn door fantastische mensen mee genomen naar prachtige fietsroutes, hebben chinees leren koken in ons verblijf en hebben heeeeel veel Koffiestops bezocht. Hieronder wat foto’s van de eerste dagen( lees verder na de foto’s over de Tour Down under zelf

De Tour Down Under!!

Na een goede acclimatisering zijn we klaar voor de Tour Down Under. Het beloofd een enorm zware wedstrijd te worden aangezien de Australische in topvorm zijn. Gelukkig hebben wij ook een Australische in ons team die enorm hard rijdt!

Dag 1:

De eerste dag stond bekend als een sprintetappe. Het weer wilde hier bijna verandering in brengen. 39 graden en de meeste meiden komen pas een paar dagen voor de wedstrijd aan. Zo ook twee rensters van ons. Anna Trevisi moest gedurende de wedstrijd stoppen wegens gezondsheidsproblemen. Ze zag zwart voor haar ogen, letterlijk. Onze Japanse renster Mayuko moest al voor de wedstrijd opgeven wegens ziekte. Dit betekende dat wij na 50 km koersen nog maar met 4 rensters in de wedstrijd zaten. Dit maakte het uiteindelijk moeilijk om een goede sprint te organiseren. Zeker ook omdat we nog niet op elkaar ingespeeld zijn in de sprint. Vooraf ging het super, alles werd duidelijk vermeld en er werd op tijd drinken gehaald. We voelden ons wel echt één team waar ieder zijn taak had en die ook uitvoerde. Uiteindelijk wist Chloe toch nog een 6e plaats te behalen en ook wist ze de tussensprint te winnen voor de sprinttrui.

Dag 2

De tweede dag stonden we dus met 4 meiden aan de start. De temperatuur werd al wat minder warm gelukkig. In Australië kun je alles verwachten, daar kwamen we wel achter. Er zaten een aantal mooie klimmetjes in maar er kwamen niet echt groepjes weg. De tweede klim die wij op moesten, was er een voor de bergtrui en laten wij nou Roxane hebben die haar klimmers benen gevonden heeft en tweede word in de bergsprint. Dit beloofde wat goeds voor de finale. De finale was een klim die 2 kilometer lang was. We hebben geprobeerd Roxane zo goed mogelijk af te zetten voor de klim. Dit lukte goed! Ze reed een goede klim alleen merkte we hier wel dat de Australische meiden zoals verwacht moordend goed zijn. Ze behaalde een 13e plaats wat zeker niet verkeerd is!

Dag 3

De derde dag stond bekend als de zwaarste etappe. De wind stond sterk en we hadden allemaal al gezien dat als er een paar teams wilde rijden het zo klaar zou zijn. Dit gebeurde al vrij snel. Er ontstonden waaiers, een voor een vlogen de meiden er vanaf maar een kilometer of 15 verder kwam alles weer bij elkaar. Wind van voren. Dat zou wel eens een lange etappe kunnen worden. Mijn benen voelden na kilometer 1 al slecht. Niet echt handig. Ongeveer halfweg koers brak het dan echt. Ik begon van voren maar merkte dat ik een Total offday had. Dat kan ooit gebeuren maar wel zonde dat het in deze etappe gebeurd want als je eraf bent kom je niet meer terug. We hebben met een groep wel goed doorgereden waardoor we nog wel goed binnen tijd binnenkwamen maar kapot dat was ik wel. Chloe behaalde ondertussen een 11e plaats in de klimetappe.

Dag 4

Dag 4 was de laatste etappe, een criterium. Het was een snel rondje. Waardoor we wisten dat we konden winnen. Ik moet eerlijk zeggen, we hadden geen keus, we wilden niet winnen, deze etappe was voor ons! Iedereen voelde zich verbazingwekkend goed in de wedstrijd. We zaten er altijd met zijn 4en bij als er een paar weg gingen, of als het tempo verhoogd werd. Dit beloofde wat goeds voor de finale. Maar dan is er een massale valpartij. 3 van ons vielen en ik bleef overeind, ik kreeg wel een tik mee maar dat was niks vergeleken met hoe de andere drie vielen. De snelheid lag erg hoog, rond de 55 kilometer per uur. Er was gelukkig ronde vergoeding en iedereen wist dat ze weer op moesten stappen, pijn of niet, dit is onze etappe. Met een renster minder winnen we al helemaal niet meer. De snelheid ging langzamerhand weer omhoog. Met zo’n 4 rondjes te gaan zit ik op kop met alle drie de meiden in mijn wiel. Rox roept waar ik heen moet, links, rechts, harder. Super dus. Ik heb zo tot de laatste ronde in ging op kop van het peloton kunnen blijven waarna de taak doorgeschoven werd naar de andere 3 meiden. Roxane leverde fantastisch werk en reed zeker een halve ronde in de finale op kop. Soraya zette chloe op de juiste plek af en wat denk je, ze wint !!!!!!! De eerste overwinning voor ons team is een feit. En we waren dolgelukkig. Hieronder wat foto’s van de wedstrijden

Na De Tour Down Under

Na de Tour hebben ook nog verschillende dingen gedaan. We zijn begonnen met een feestje aangezien Chloe de etappe won. We zijn nog naar een Wildlife park geweest om kangoeroes en koala’s te spotten en zijn nog naar het strand geweest waar de na tour party was met alle meiden van alle teams.

Op naar de volgende koersen hier in Australië!!!!

Na een drukke Trainingsweek had ik toch weer een traditie hoog te houden. Al 4 jaar stond ik op het podium in de veldrit in Boxtel en hier wilde ik toch graag weer een podiumplek aan toevoegen.

Na twee uurtjes fietsen, met de wind recht op kop ben ik in Boxtel aankomen voor mijn tweede en direct ook mijn laatste wedstrijd van het seizoen in de Parkhotel Valkenburg Destil kleding. De wedstrijd verliep beter als verwacht. Ik merk dat ik langzamerhand stappen aan het maken ben. De start verliep een beetje moeizaam waardoor ik meteen in de achtervolging zat. Na een rondje reed ik op de tweede plaats. De eerste plaats was voor olympisch kampioen Anna van der Breggen. En dit is zo de hele wedstrijd gebleven. Toch echt wel heel leuk zo’n veldritten rijden. Na de wedstrijd ben ik nog op de fiets naar huis gegaan waardoor ik er een mooie trainingsdag op had zitten. Ik word er ook gewoon echt blij van om af en toe een crossje te rijden. Het is goed voor het moraal voor het komende wegseizoen. Het geeft de nodige afwisseling.

Aangezien het de laatste wedstrijd was in mijn huidige team Parkhotel Valkenburg Destil wil ik iedereen bedanken. Van sponsoren tot ploegleiders, van mechaniekers tot verzorgers, tot rensters. Ze hebben afgelopen jaar allemaal hun uiterste best gedaan om het beste uit ons te halen en ons te helpen waar nodig. Ik denk dat dit goed gelukt is. Samen hebben wij er een mooi jaar van gemaakt.

Afgelopen maand heb ik mijn eerste trainingsstage gehad met mijn nieuwe ploeg Alé Cipollini. Het is een hele familiaire ploeg. Iedereen gaat goed met elkaar om, het voelt een beetje als een tweede thuis. Ik merkte ook meteen dat ze overal heel professioneel mee bezig zijn en dat ik komend seizoen veel kan gaan leren van verschillende rensters en van de begeleiding. Ze geven mij de kans om rustig te groeien maar na mijn eerste trainingskamp zien ze dat ik veel potentie heb en ze zien dat ik er goed mee bezig ben. Ze denken dat ik komend seizoen al mooie stappen kan gaan maken!

Ik heb er enorm veel zin in!

Afgelopen weekend ben ik naar Italië geweest voor de kennismaking met mijn nieuwe ploeg en voor de bekendmaking van het team voor 2018!

Vrijdag vloog ik samen met mijn Nederlandse ploeggenoten: Roxane en Janneke, en onze Belgische renster Anisha naar Italië voor de kennismaking. Eenmaal in Italië bleek het al snel dat het een gezellige groep meiden bij elkaar is. Ik sliep op de kamer met het andere jonkie van het team, Sofia. Wij zijn bij aankomst met een 5tal meiden wat gaan drinken. Het voelde goed al blijft het soms lastig met het verschil in taal. Iedereen deed zijn best om met elkaar de communiceren. Eenmaal terug hadden wij onze eerste ‘meeting’. In deze meeting werd kort besproken wat de verwachtingen zijn en wat er komen gaat. Ook de planning voor het weekend werd besproken. De globale planning was: persoonlijke gesprekken, schoenmeting, zadelmeting, ploegenvoorstelling en erna nog even Verona in. Doordat de persoonlijke gesprekken gunstig gepland waren konden wij tussendoor ook nog even langs het Gardameer wandelen en core training doen. Wat is Italië een mooi land! Het persoonlijke gesprek verliep soepel. De eerste wedstrijden voor komend seizoen staan gepland! Ik begin in Australië waar wij de gehele maand Januari zullen zijn, vervolgens een meerdaagse in Valencia en hierna Strade Bianche. Een heel mooi programma om het seizoen mee te mogen starten.

Later op de avond zijn wij ons klaar gaan maken voor de ploegenvoorstelling. De ploegenvoorstelling was bij de Arena van Verona. Het was hier dan ook erg druk! Mensen in overvloed zou je wel kunnen zeggen. Wij kregen deze avond officieel de nieuwe Alé Cipollini kleding overhandigd. Na de ploegenvoorstelling was er nog een echt Italiaans diner. Hierna zijn we nog met een groep meiden Verona in gegaan om het teamweekend gezellig af te sluiten. Wat ben ik enorm blij met deze kans en het vertrouwen die deze ploeg mij wil geven.

Ik vertrek 2 December naar Spanje voor het eerste trainingskamp van het seizoen. Op naar een fantastisch seizoen!

Het was de bedoeling dat ik nu in het zonnige Italië zou zitten maar helaas werd deze op het laatste moment door de ploeg afgezegd waardoor ik in het zonnige Nettetal terecht kwam (Duitsland).

Mijn laatste wedstrijd van het seizoen zit erop. Dan is het nu toch echt tijd om er even tussenuit te gaan. Ik heb genoten van de wedstrijd vandaag. Het was een snelle ronde met wat lastige bochten erin. We reden weer samen met de mannen waardoor het tempo redelijk hoog lag. Ik kwam als tweede de laatste bocht in en ben als tweede gefinisht.

Ik ga via deze weg mijn ploeg Parkhotel Valkenburg Destil bedanken voor afgelopen seizoen. Het was een seizoen met ups en downs. Ik ben al met al wel tevreden over mijn eerste jaar bij de elite dames. Een paar hoogtepunten waren toch wel de jongeren truien in Tsjechië, Beneladies en Holland ladies tour. Verder ben ik ook blij met mijn selectie voor het EK beloften op de tijdrit en de weg. Dit had ik niet zonder mijn ploeg kunnen behalen. Thanks staff And girls 😘! Volgend seizoen zal ik zoals de meeste al weten voor Ale Cipollini uitkomen. Ik ben enorm blij met deze kans. Ik ga jullie zeker op de hoogte houden gedurende de winter periode.

Vandaag opnieuw een wedstrijdje in het Duitse köln. Wat denk je? Natalie wint en ik werd 2e! Goed uitgespeeld zou je zeggen!

Het was een leuk wedstrijd in Köln. We reden samen met de mannen dus het was soms wel lekker aanpoten. Om de ronde waren er premies. De ene ronde voor de mannen en de andere ronde voor de vrouwen. Dit maakte het een stuk lastiger om weg te blijven. We hebben elke premie ronde kunnen winnen en zorgde dat we van voren zaten in de premie rondes van de mannen. Elke aanval zat er een van ons twee bij. Blij dat we het uiteindelijk dan ook af hebben kunnen maken. Natalie reed weg waardoor de andere meiden erachter aan moesten. Ik ging als eerste de laatste bocht in waardoor ik de sprint won. Dit betekend een 1/2tje voor parkhotel Valkenburg Destil!

Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw, koers kom maar gauw.

Vandaag stond ik aan de start in het Duitse Werne. Zoals vaak in Duitsland was het een ligt glooiend parcours. Een mooi rondje met een mooie groep rensters. Voor de start keek ik even om mij heen maar ik kende niemand. Gunstig of ongunstig? Dat zou de tijd leren.

Na een paar rondjes kwam de eerste premiesprint, ik reed daarna direct door maar ze reageerde al vrij snel. Van samenwerking was geen sprake. Na een tijdje kwamen we bij de nieuweling jongens wat de wedstrijd een stuk lastiger maakte. Ze haalde ons niet uit elkaar waardoor het keuzes maken was. Er reden er twee weg, waren ze goed? Geen idee. Ze reden ik ieder geval niet super hard weg. Omdat de nieuwelingen jongens constant op iedereen zijn wiel zaten de rijden nam ik de beslissing om even te wachten en later proberen te springen. Helaas was dit verkeerd gegokt. Ze bleven weg en ik werd 3e. Achteraf bleek het dat het een oud Europees kampioen was die weg reed. Dat had ik moeten weten ;). Al met al prima dagje en een ‘hele grote bos’ bloemen. Op naar de volgende koers👌🏼.

Zaterdag vlogen we naar de laatste worldtour wedstrijd van het seizoen. Het is een plaatstelijke ronde waar ook de mannen de finish hebben van de vuelta.

We stonden aan de start met 4 rensters. Ondanks dat we met zijn vieren waren hebben we een goede wedstrijd gereden. Het was een wedstrijd met veel aanvallen. Bij zo goed als elke aanval zat er wel een iemand van ons team. Om door Madrid heen te koersen is wel heel speciaal. Zoveel publiek geeft al veel energie in de wedstrijd. Het is mooi dat deze koers uitgezonden werd op Eurosport. Parkhotel Valkenburg Destil is hier dan ook goed in beeld geweest. In de sprint waren er verschillende valpartijen waar ik helaas achter zat. Dit neemt niet weg dat ik tevreden ben over deze wedstrijd.

Dag 4

Het was de laatste vlakke etappe. Ik startte in de jongerentrui. 135 kilometer stond er op het programma. Ik fietste al steeds meer in het peloton en ik kon hierdoor zelf ook meedoen in de wedstrijd. Een aantal keer gaten mee dicht gereden en vaker mee van voren gereden. De finale ging onwijs hard, het kostte onwijs veel energie maar het belangrijkste was om bij te houden en geen tijd te verliezen. Het lukte. Ik behield mijn witte trui voor nog een dag!

Dag 5

Ik wist dat dit een hele zware dag zou worden voor mij. Ik stond al moe op en merkte dat ik toch die trainingsarbeid weer wat mis door elke keer wat tegenslagen te hebben gehad. Het was een wedstrijd van 145 kilometer met vele limburgklimmetjes. Ik werd dan ook op forse tijd gereden maar ik moest het doel onder ogen houden en deze koers uitrijden zodat ik de volgende dag weer kon starten. Ik verloor deze dag mijn witte jongeren trui dan ook maar gelukkig hield mijn teamgenootje Demi de eer hoog, zij nam de trui van mij over. Chanella, die haar eerste echte koers weer reed na haar ziekte moest vandaag de etappe verlaten. Ze heeft hier toch weer koerskilometers meegenomen voor de komende wedstrijd in Madrid.

Dag 6

Dit zou de zwaarste dag worden. Met 160 kilometer en 21 klimmetjes op het programma zou dit de zwaarste dag zijn. Natalie zat vanaf de eerste kilometers mee in de kopgroep. Ze probeerde om de bergtrui terug te pakken maar dit is helaas net niet gelukt, ze werd 2e. Verder heb ik 145 kilometer mee gezeten in het peloton en zo mijn Holland ladies tour kunnen finishen. Demi behoudt de jongeren trui.

Nu is het tijd om mijn koffer weer in te pakken, op naar de volgende worldtour: Madrid!

Ben ik wel in orde? Is de angst inmiddels al weg… is al die pech nu eindelijk genoeg geweest? Andere tijdritfiets, is deze wel goed afgesteld ? Heb ik hier wel genoeg op getraind ? Al die vragen gingen door mijn hoofd voordat ik aan de Holland ladies tour begon en het antwoord op die vragen kreeg ik snel genoeg.

Dag 1 Proloog

We gaan het parcours verkennen. Normaal gesproken is het een parcours die mij perfect ligt. Ik zit nog steeds met mijn pols. Er zitten veel wegen met slecht wegdek in en ook veel drempels. Ook in de bochten voelde ik mij niet mezelf. Angstig, veel remmen en een akelig gevoel in mijn hoofd. En dat was nog maar het inrijden na de start dacht ik een moment niet aan de pijn. Ik voelde elke keer wel de schokjes in mijn pols maar pas na de finish voelde ik het echt. De tijdrit zelf ging perfect op de bochten na waar ik zo goed als vierkant door heen ging. Elke bocht laat je 1 tot 2 sec liggen als het niet meer is. Als je dan finisht en je ziet dat de jongerentrui maar 3 sec van je af zit dan baal je enorm ook al rijd je nog steeds een prima proloog. Ik kan nog steeds niet laten zien wat ik nu echt kan…

Ik wil wel Frans de Brouwer hier ook even bedanken voor het snel terecht kunnen met mijn fiets en voor het perfect afstellen hiervan! En Rien Snijders voor het verbinden van mijn hand!

Dag 2 Etappe 1

De etappe begon met regen. Mijn ploegmaatje Natalie heeft er voor gezorgd dat we de eerste trui pakte, de klimtrui! Wat verdient zij deze trui enorm. Het hele jaar werkt ze voor anderen en nu staat ze zelf in de spotlights en dat op een worldtour! De wedstrijd ging bij mij matig. De benen voelden goed maar daar heb je niet altijd iets aan. In deze wedstrijd zat ik weer te angstig op de fiets. Ik begin te beseffen dat de grootste uitdaging van deze meerdaagse het vertrouwen in mezelf terug krijgen is. In de sprint is mijn ploegmaatje Eva Buurman nog gevallen. Helaas kon ze niet van start kunnen gaan met veel last van haar hoofd. Ik hoop dan ook dat ze snel weer herstelt🍀…

Dag 3 Tijdrit

Ik stond aan de start met het idee, 3 seconden achter op de jongerentrui is niet veel maar hoe moet ik dit gaan doen? Ik ging mijn tacx op en deed mijn standaard ritueel. Ik voelde me wel in orde eigenlijk. Even later ging ik naar de start, ik ging de eerste bocht hard door. Toen dacht ik hé Huh wat gebeurde hier nu, ging ik nu hard? Die bocht erop ging weer goed. Het zelfvertrouwen kreeg een boost en ik trapte de longen uit mijn lijf van het begin tot het eind, van bocht tot bocht. En daar is die dan de finish! Nog even alles geven en dan ben ik er. Pfoeeee dat was een pijnlijke tijdrit maar wat reed ik hard, het eerste wat in mij opkwam. Dat is meestal een goed teken. En dat blijkt. Ik pak de jongerentrui. 1 seconde houd ik over, dan ben je toch blij dat je nog even sprint, nog even extra aanzet in een bocht, dat extra tandje erbij zet terwijl je eigenlijk niet kan. Mijn eerste jongerentrui in een worldtour is een feit!

Op naar de volgende etappe Gennep- Weert. Ik houd jullie op de hoogte! 😊