Na een goede trainingsperiode en na een goede wedstrijd in de Brabantse Pijl was het de bedoeling dat ik zondags aan de start zou staan in Luik. Koorts en een infectie zette hier een stokje voor. Ik baalde enorm dat ik Luik niet kon starten. Maar in deze koers is het al zwaar genoeg als je gezond bent, laat staan als je 39 graden koorts hebt.

De dag na Luik zou ik vertrekken naar China. Na lang nadenken, bellen met mijn trainer, overleggen met de ploeg en na het langsgaan bij de dokter heb ik besloten om te gaan. Ik wist dat ik niet 100 procent was maar ik gokte het erop. Het was een goede gok.

Donderdags 3 dagen later stond ik aan de start in China. Ik voelde direct al dat ik vrij sterk reed. Ik werd eindelijk beloond waarvoor ik getraind had. Alles ging perfect totdat de laatste 3 kilometer in ging… een valpartij zorgde ervoor dat zo goed als heel onze ploeg weg was. We zaten in perfecte positie maar door het respectloos rijden van sommige rensters vielen we…. in het begin viel de pijn mee ondanks de harde klap. Later op de dag toen ik moest gaan uitzoeken hoe ik moest gaan slapen wist ik dat het een lange nacht zou worden. Ik heb niet geslapen en de pijn was bijna ondraaglijk. Ik was zo moe maar slapen zat er niet in. In de ochtend hadden we besloten dat het onverantwoord was om te starten. Gelukkig blijft het bij vel wat er af is. Het kan allemaal veel erger. Het positieve is dat ik me sterk voelde en dat ga ik vasthouden voor als ik straks thuis kom en weer aan het trainen ga. Ik wil graag iedereen bedanken voor de goede zorg, het team, Herman, de organisatie hier en alle lieve mensen hier om me heen. Het is één grote familie die allemaal voor elkaar zorgen, dat is het geluk bij het ongeluk. Ookal ben je ver van huis, de juiste mensen staan je toch altijd bij!

Brabantse Pijl
Voor het eerst wordt de Brabantse Pijl voor dames georganiseerd. Weer een grote koers erbij voor de vrouwen. Heuveltje op heuveltje af, kasseitjes op, kasseitjes af. Dat is een korte samenvatting van het parcours.

Na de Healthy Ageing tour rijd ik dan twee dagen later in de Brabantse Pijl. Ik had verwacht dat het niet zo goed zou gaan na een zware week vol wedstrijden maar het ging verbazingwekkend goed. Ik kon mezelf goed van voren handhaven. Er was een groep van 7 weg met een renster van ons erbij. Er achter werd er veel aangevallen, ik ben blij dat ik vaak mee kon springen.

Op de kasseienstroken kon ik lekker mee hobbelen. Helaas was er een valpartij toen we op de plaatselijke ronde de kasseien op reden. Ik wisselde van fiets. Mijn ploeggenootje Soraya had echter ook een fiets nodig dus besloot ik in een paar seconden tijd mijn fiets af te staan. Ze was een belangrijke renster voor de finale. Ik ben blij dat ik op deze manier de ploeg heb kunnen helpen om de koers alsnog te winnen.

Ergens voelt het niet helemaal fijn om een dnf (did not finish) achter je naam te hebben als je je goed voelt in de wedstrijd. Maar ik weet dat het de juiste beslissing was. Ik heb zonder twijfel in het ploegenbelang gedacht en niet mijzelf als individu vooropgesteld. Er zijn koersen genoeg om mijzelf wel te bewijzen!

Na een hele zware wedstrijd op zondag ( De ronde van Vlaanderen) en Dottignies op maandag was het tijd om op dinsdag naar de Healthy Ageing Tour te vertrekken. Het doel voor de Healthy Ageing Tour is om er sterker uit te komen dan dat ik er in ga. Ik rijd de wedstrijden met de Nederlandse Selectie. Ik vind het altijd een super leuke maar ook zware meerdaagse om te rijden. Ik ben dan ook blij dat ik er dit jaar weer deel van mocht uit maken.

Healthy Ageing Tour dag 1 tijdrit
De tijdrit van de Healthy Ageing Tour is altijd het eerste meetpunt van het jaar. Dit maakt het meteen ook een stuk spannender. Ik wist dat ik er eigenlijk niet te veel van mocht verwachten na zo’n zwaar weekend. De tijdrit ging niet verkeerd maar toch had ik stiekem op meer gehoopt. Het was even lastig na de wedstrijd om het juist te relativeren maar ik was er al snel over uit dat de tijdrit naar omstandigheden niet slecht was. Ik heb wel gemerkt dat ik mijzelf onnodig iets te veel druk op leg. Dit is wel weer een leermomentje.

Healthy Ageing Tour dag 2
De vlaggen stonden strak. Boels stond met alle meiden op de eerst rij. Na verkenning wisten wij dat we binnen 10 kilometer meer zouden weten. Ik zat direct mee van voren maar ik werd er meteen afgewaaid. Groep na groep kwam voorbij maar ik kon niet meer herstellen. Ik baalde enorm. Gelukkig heb ik de koers kunnen uitrijden. Ik heb er lang over na zitten denken waar het aan kon liggen. Dit zijn normaal koersen waarin ik vooraan mee zou moeten kunnen rijden. Dit was verre van het geval op deze dag.

Healthy Ageing Tour dag 3a
Vandaag stond er een etappe van 70 kilometer op het programma. Het was een relatief kalme koers totdat het einde in zicht kwam. Op het einde ging Boels alles nog eens op de kant gooien. Gelukkig kon ik mee in de kopgroep in deze rit en werd ik uiteindelijk 17e.

Healthy Ageing Tour dag 3b
Etappe 3b was een ploegentijdrit. We stonden met 5 meiden aan het vertrek. We hadden al snel een volgorde bepaald en deze aangehouden gedurende de tijdrit. Wij hebben een super goede ploegentijdrit gereden voor 5 meiden uit verschillende teams die niet aan elkaar gewend zijn. Wij zijn maar op 10 sec van het podium gefinisht. Ik merkte ook in de ploegentijdrit dat ik mijzelf enorm goed voelde. Wat een tegenstelling stond tot de dag hiervoor.

Healthy Ageing Tour dag 4
In etappe 4 stond er hetzelfde weer op het programma als bij dag 2. Weer stonden de vlaggen strak. Een ding was zeker. Binnen 10 kilometer zijn de groepen weer bepaald. Ik begon wederom van voren maar kon weer niet volgen. De wedstrijd was 150 kilometer. Wij hebben met 12 meiden enorm hard gewerkt om uiteindelijk de koers te mogen finishen. Ik ben blij over hoe de samenwerking verliep en wederom blij dat we binnen het tijdslimiet zijn gefinisht. Ik heb het gezien als een mooie training. Toch bleef ik maar nadenken. Het kan normaal gesproken niet zo zijn dat ik zo er af wordt gereden gedurende deze wedstrijden als ik zo hard rijd in de tijdritten. Uiteindelijk kon het alleen maar aan de voorbereiding liggen. Dit zal dan getest moeten worden op de laatste dag.

Healthy Ageing Tour dag 5
Na lekker warm gereden te hebben werd het tijd om te starten aan de laatste etappe. Het was een criterium in het centrum van Groningen. Een rondje van 6,6 kilometer die wij 14 keer moesten afleggen. In totaal lagen er 186 bochten in en 14 kilometer kasseitjes. Meteen vanaf de start wilde ik mijn benen even testen. IK wilde weten of ik de power had om meteen vol er in te vliegen. Dit lukte, ik reed meteen weg. Nadat ik werd teruggepakt heb ik het wel even zwaar gehad. Er reed een kopgroep weg van 7 meiden. Ik zag mijn kans en besloot erachteraan te gaan. Met drieën wisten wij de aansluiting te maken. Uiteindelijk was het zaak om het uit te spelen. Aafke Soet en ik reden om de beurt weg. In het begin reden we elkaar wel dicht. Na mate de finale naderde besloten we om het om en om te proberen zodat de anderen het dicht moesten rijden. Uiteindelijke lukte het Aafke om weg te blijven. Ikzelf werd 10de en sloot de Healthy Ageing Tour met een goed gevoel af.

Direct de dag na de Ronde van Vlaanderen stond alweer de GP Dottignies op het programma. GP Dottignies is een wedstrijd die onderdeel uitmaakt van de Lotto Cycling Cup en bestaat uit een ronde van ruim 20 kilometer die6 keer gereden moet worden.

Wij stonden met 5 meiden aan de start in Dottignies. Het was een relatief vlak rondje van iets meer dan 20 kilometer die 6 keer afgelegd moest worden. In het begin van de koers heb ik de ploeg zo veel en goed mogelijk geprobeerd te helpen door ervoor te zorgen dat er geen rensters weg konden komen. We hadden tenslotte Martha bij. Een van de topsprinters van het peloton. Na 80 kilometer heb ik besloten om de wedstrijd te verlaten. De Ronde van Vlaanderen heeft er enorm ingehakt gisteren en naar mijn mening had deze wedstrijd vrijwel geen toegevoegde waarde, zeker niet met de mooie koersen die nog moeten komen. Alé Cipollini wist de wedstrijd uiteindelijk af te sluiten met een overtuigende sprint van Martha. Zij werd mooi afgezet door de rensters van onze ploeg. Ik heb hier zelf geen groot aandeel in gehad maar dat neemt niet weg dat ik wel erg trots op ze ben.

 

De meest speciale race van het jaar. En ik mag starten! Veel kasseien en vele klimmen. Een betere omschrijving is er niet. Ontzettend veel toeschouwers naast de kant wat net dat extra is en tevens aangeeft dat deze koers ook voor de rensters niet alleen afzien is maar ook genieten.

Toch wel spannend om in deze koers te starten. Zoals gewoonlijk dit jaar was er weer regen. Vanaf de start tot de finish. Ik besloot om te gokken op een vroege ontsnapping. Dit lukte dan ook. We zijn met 8 meiden weg kunnen rijden in de beginfase. Helaas werden we net voor de eerste echte klim terug gepakt. Kort daarop had ik een kapot schakelsysteem. Een fietswissel zorgde ervoor dat ik in de laatste wielen aan de eerste klim begon. De klim ging redelijk en ik dacht nog terug te kunnen komen. Maar bij de volgende klim trokken ze hard door. Daardoor kwam ik niet meer terug in de voorste groep. Ik heb er wel heel erg van genoten en mijn uiterste best gedaan. Na 100 km heb ik de koers verlaten. Voor ons team was het een slechte dag. Er was een grote valpartij waarbij Janneke niet verder kon. Chloe afgevoerd moest worden (waarbij de verwondingen gelukkig uiteindelijk mee bleken te vallen) en ik die uit koers was. Het gevoel van de rensters is wel goed. Dit geeft goede hoop voor de volgende koersen.

 

 

 

Na een mooie trainingsperiode van 3 weken heb ik woensdag weer een wedstrijd gereden. De Belgische voorjaarsklassiekers zijn nog steeds bezig. Dwars door Vlaanderen stond op de planning. De eerste 77 kilometers zijn vlak wat wordt vervolgd door een opeenhoping van klimmetjes in de finale. Het is een enorm mooie wedstrijd. Om mee te beginnen maar ook meteen een zware wedstrijd.

Wedstrijdverloop
Het was een leuke wedstrijd. Heel de wedstrijd lang hebben we regen gehad. Door de vele valpartijen was het een hectische koers. Elke klim ging wel lekker. Na de tweede klim ging er een groep van 8 meiden weg. Vanaf toen begon de koers echt. Omdat er niemand van ons bij zat was het onze taak om het gat dicht te rijden. Roxane deed enorm veel werk om het gat kleiner te maken. Zelf ben ik ook elke keer tussen de klimmen door mee gaan werken om het gat te dichten. Het was niet onze dag helaas. Het gat was niet meer te dichten maar we hebben wel goed teamwork laten zien. Mijn ploeggenootje Romy Kasper was helaas gevallen…. Sleutelbeen op 4 plekken gebroken. Hopelijk zit ze snel weer op de fiets.

Verkenning
Na drie zware koersen stond ik aan de start in Strade Bianche. Een koers om niet snel te vergeten. We kwamen 3 dagen voor de koers aan bij de wedstrijd. Er lag overal sneeuw. Dit betekende dan ook geen parcoursverkenning. De dag erna ging het regenen en dooien, dit betekende overal een grote modderbende over de welbekende gravel paden van Strade Bianche die in totaal 35 kilometer lang waren.

Gelijkheid voor vrouwen en mannen
Voor de wedstrijd kregen wij allemaal een paarse handschoen. Dit kregen wij omdat onze sponsor Alé zicht hard maakt voor de gelijkheid van vrouwen en mannen. Aangezien Nationale vrouwendag er aan zat te komen hebben wij vanaf Strade Bianche tot en met de worldtour wedstrijd in Drenthe met een paarse handschoen gereden.

De wedstrijd
Allereerst wil ik melden dat ik deze wedstrijd normaal niet zelf uitgekozen zou hebben. De ploeg zag het juist als een kans voor mij om mijzelf verder te ontwikkelen. Ze verwachtte niks van mij in deze koers behalve dat ik mijn uiterste best doe en kijk hoever ik kan komen. Het is niet alleen lichamelijk groeien maar ook mentaal groeien. De ploeg liet mij rijden zodat ik andere koersen als iets minder zwaar zou ervaren.
De wedstrijd zelf was nog veel zwaarder als dat ik al verwacht had. We startte met regen en eindigde met regen en het was maar drie graden boven nul. Heuveltje op heuveltje af, gravel pad op, gravel pad af. Ik had een totale offday. Ik reed denk ik de slechtste wedstrijd uit mijn leven. Waar ligt het aan?? Natuurlijk de 3 koersen ervoor, de koudheid, het hoge niveau en gewoon slechte benen. Niks aan te doen. Na de koers werd het dan ook tijd om even wat rust te pakken na een mooie wedstrijd periode.

 

 

Toch wel lichtelijk zenuwachtig begon ik aan de openingsklassiekers van het seizoen. Iedereen is erg gebrand om het seizoen goed te openen en het zijn altijd nerveuze koersen. Gelukkig hebben wij in Australië het seizoen al mooi kunnen openen maar dat goede gevoel willen wij zeker vasthouden.

Omloop het Nieuwsblad

Allereerst zal ik er mee beginnen dat het een super mooie ervaring is om tegelijk het seizoen te starten met de mannen. De hoeveelheid publiek was enorm. De koers zelf was daarentegen voor mij iets minder. Ik houd er niet zo van om excuses te verzinnen, want niet goed is niet goed, maar ik voelde me na de eerste kasseienstrook al niet helemaal lekker. Enorm veel hoofdpijn telkens als ik de kasseien opreed. Ik heb dan ook besloten om af te stappen. Mijn hoofd klopte alle kanten op, het was niet verstandig om door te rijden. Ik ben achteraf blij met de keuze, maar in het begin voelde het tegelijk ook wel een beetje als falen. De ploeg deed het goed. Chloe werd 4e.

De Omloop van het Hageland

De omloop van het Hageland heb ik afgelopen jaar ook gereden. Ik weet dat deze koers mij normaal gezien wel ligt. Onze kopvrouw Chloe was een duidelijke kanshebber voor de winst. In het begin van de koers werd het meteen hard gemaakt. Janneke en ik misten de slag waardoor er meteen veel energie verloren ging. We kregen het gat dicht. In de plaatselijke rondes reden verschillende groepjes weg, maar alles werd dichtgereden. In de laatste ronde was er nog een kopgroep weg van 7 waar niemand van ons bij zat. Dat betekende weer aan de bak en meehelpen om het gat dicht te rijden. Alles uit mijn benen gereden en toen in de laatste 5 kilometer de koers zelf uitgereden. Mijn taak zat erop. Chloe werd 2e achter Ellen van dijk die solo aan kwam.

Le Samyn des Dames

We stonden met 5 meiden aan de start vandaag. Waarvan er eentje na een ronde afstapte vanwege andere prioriteiten (WK Baan). Dat betekende dat we maar met 4 meiden de koers moesten zien te winnen. Elke ronde vielen bosjes met meiden af. Van 130 naar 90 naar 60 naar 30. We zaten nog met 3 van de 4 meiden voor erbij, wat enorm gunstig is. Mijn opdracht was om de koers mee hard te maken en de meiden uit te putten. Dat lukte goed. De laatste aanval was voor Janneke en Soraya. Ze kwamen weg met 6 meiden. Toen zaten we in een keer met 2 op 6, het ideale scenario. Ik zat er zelf met de groep achter en ging storen, zodat het gat groot genoeg was en niemand kon springen. Janneke wist zelf de perfecte aanval te plaatsen en won de koers solo. Soraya werd nog 4e in de sprint. Zelf werd ik 16e. Volgens mij een topdag voor de ploeg. Ook is het voor mijzelf een opluchting dat de vorm dus wel echt goed is en dat ik in de koude omstandigheden ook kan presteren.

📸 Anton Vos

De laatste dag is aangebroken, we gaan eerst even 2 uurtjes losfietsen in de ochtend en dan erna de laatste wedstrijd. Een proloog over 1,6 kilometer. Ik heb er zin in!

De eerste proloog van het jaar. Normaal gesproken ligt een proloog mij wel maar of het nu ook al goed gaat is weer de vraag. Het parcours heb ik weer goed verkent, bocht naar bocht, keer op keer. Ik wist de perfecte lijnen te vinden. Nu de proloog nog perfect rijden en dan was mijn tijd in Australië geslaagd. De start gaat perfect, de eerste bocht gaat goed, aanzetten, snelheid maken en op naar het technische gedeelte van het parcours. Het gaat heel hard! Shit iets te hard… een bocht miste ik bijna waardoor ik in de remmen moest. Toch weer herpakken en door. Niet 100 procent tevreden kom ik over de streep. Ik word 13e tussen de dames, super scherpe uitslag maar het was geen perfecte proloog. Ook pak ik door de proloog een 3e plek in het jongerenklassement. Al met al ben ik uiteindelijk dan toch wel weer tevreden, het is een nette uitslag en iedereen is er tevreden mee. Verder ben ik de ploeg ook enorm dankbaar voor de kans om ik Australië te mogen rijden. Ik heb zo enorm genoten van het koersen en ben ook enorm blij met het team en begeleiding waarmee ik de koersen heb mogen rijden. 🙌🏻

Het beloofde een zware koers te worden. Een feit zijn de vele hoogtemeters. De weervoorspellingen daar in tegen zijn hier niet zo voorspelbaar. We stonden op met veel wind, regen en 16 graden terwijl het gister nog benauwd was en 35 graden….

Ik ben inmiddels alweer een maand in Australië. De laatste wedstrijd is in zicht en dan weer terug naar het mooie Nederland Haha. Vandaag stond er een zware etappe op het programma. Vanaf de start was het een beetje chaotisch, er werd veel aangevallen, het leek of iedereen dezelfde opdracht had gekregen “zorg dat je weg bent en een paar minuten pakt voor de eerste klim begint”. Het gevolg hiervan was dat er niemand weg kwam. Chloe wilde gaan voor het tussensprintklassement. Die wist ze ook te winnen. Na de eerste tussensprint kwam al snel de eerste echte klim. Heel onze ploeg zat goed van voren gepositioneerd. Toen hoorde ik iemand zijn band leeg lopen, ik keek omlaag, shit hé het zal toch niet waar zijn. Op het belangrijkste moment van de koers rijd je een lekke band. We reden niet met oortjes dus het ging allemaal wat traag. Uiteindelijk was het snelste een wiel van de organisatie. Achteraf had ik misschien beter kunnen wachten op een eigen wiel want het verzet was te zwaar voor mij en het wiel was te breed. Het positieve hiervan. Ik heb een nieuw 5 minuten powerrecord gereden op de 4 kilometer klim die de hele tijd zo’n 10 procent was 😄. Na de klim ben ik gewoon vollebak blijven rijden. Ik dacht ik maak er maar een tijdrittraining van. Na een tijdje zag ik voor mij allemaal auto’s ik kwam dus dichterbij de groep. Uiteindelijk wist ik aan te sluiten bij het peloton. Ik was daarintegen wel kapot. De laatste klim was dan ook net iets te veel van het goede. Helaas heb ik dus niks kunnen betekenen voor de ploeg in de finale maar Chloe wist toch derde te worden! Ik sta zelf ook derde in het jongerenklassement (onder 23) na deze koers. Ik baal wel een beetje maar ik merk wel dat ik weer flinke stappen heb gemaakt deze winter ten opzichte van vorig jaar. Deze eerste periode van koersen gaan we hopelijk morgen mooi afsluiten met een proloog. Ik heb er zin in 🙌🏻🙌🏻